رابطهمون شبیه رابطههای عاشقانه نیست.

هفته پرکاری رو گذروندم. پشت سر هم امتحان داشتم و تقریبا برای هیچکدوم توی فرجهها نخونده بودم چون به شدت عصبی بودم، بابت همه این قضایا. فردا آخرین امتحانمه، AP، و پنج بهمن هم تحویل پروژهشه. خوشحالم که

دارم از بین میرم ولی باید کار کنم. همیشه وضعم اینه و تازه همیشه هم همه درسهام مونده.

میخواستم برایت بنویسم چقدر دوستت دارم. چقدر دوستت دارم. چقدر. اما انگار باز هم نمیتوانم.

امر فلسفی فینفسه برای انتقال در زبانِ پیچیدهای شکل میگیرد. به زبان پیچیده بیان نمیشود، چراکه بیانِ پیچیده چیزی شاید این امر را مشتبه کند که موضوعی را که سادهتر قابل بحث است به هر دلیلی پیجیده کنی

دوست دارم کمتر بخرم، گرچه همین الان هم نسبت به این جامعه مصرفزده، کمتر میخرم. و دوست دارم به خریدن فکر هم نکنم. رها کنم تا خودش خریده بشه! دارم احمق میشم مثل آدمای اطرافم. مثل اکثریت جامعه. و این خطرناکه. و بیشتر دردناکه.

قبلش میتونستی بگی توی منهتن ممکن نیست داستانهای معنادار اتفاق بیفتند که مایههای خانوادگی داشته باشند.

ترک کردن تهران در دوران درخشان عید فقط حماقته و بس. و از بودن در اینجا به شدت عصبانیام. کثافته.

کامل ندیدمش. اما پیشرفت فون تریه از این فیلم تا the house that Jack built کاملا مشهوده.